fbpx

Liefde voor Balinese dans

Dat ik van reizen hou en dat ik tijdens mijn reizen al onze belevenissen graag op de gevoelige sensor vastleg is geen geheim. Maar wist je ook dat ik een behoorlijke liefde voor de Indonesische en dan met name de Javaanse en Balinese dans heb ontwikkeld? De allereerste keer dat ik een uitvoering Balinese dans zag, was tijdens ons allereerste bezoek aan het Garuda house in 2009. Eén van de meisjes studeerde Balinese dans en liet dit aan ons zien tijdens onze afscheidsavond. Dit maakte toen direct al heel veel indruk op mij. De kleding, de onmogelijk ogende, maar zeer sierlijke bewegingen en de bijzondere muziek. Die muziek vond ik toen eerlijk gezegd heel irritant klinken. We hebben het hier over de traditionele gamelan muziek met een andere toonladder dan wij hier in het westen gewend zijn te horen. De muziek leek zich ook maar steeds te herhalen wat ik best irritant vond. Inmiddels begrijp ik de muziek nu wat meer en ben ik het ook echt mooi gaan vinden. Heb je wel eens een gamelan orkest live horen spelen? Dat komt wel binnen hoor. Door onze vele bezoeken aan Indonesië hebben wij inmiddels al veel dansuitvoeringen gezien en ik kan best zeggen dat ik een kenner aan het worden ben.

Toeval bestaat niet

Hoe gaaf is het dan dat ik vorig jaar door de directeur van een groot traditioneel dansfestival op Java gevraagd werd om zijn festival vast te leggen. Ik kwam hem tegen op een kleine pasar(markt) in het dierenpark Taman Indonesia in Kallenkote. Echt een aanrader trouwens om, wanneer deze corona crisis weer voorbij is, daar eens te gaan kijken. Maar goed ik sprak daar met de directeur van het Payung Festival. Hij was daar om het festival te promoten en wat bleek, in de periode dat het festival zou plaatsvinden, waren wij in Indonesië. We hadden net de tickets geboekt. Hoe dan ook, ik moest daar heen. Dus ik sprak hem aan en vertelde dat ik fotograaf ben en liet hem mijn Instagram account zien waar mijn reisfoto’s in staan. Hij vroeg mij direct of ik wilde komen fotograferen. Het was wel op vrijwillige basis, maar dat vond ik echt geen probleem. Ik mocht drie hele dagen aanwezig zijn en alles op mijn manier vastleggen. Eén voorwaarde was dat ik in ieder geval de show van de in Indonesië wereldberoemde modeontwerpster Dian Oerip zou fotograferen.

De dag voor het festival

Het festival vond plaats bij het prachtige tempelcomplex Prambanan vlakbij Jogjakarta. Op de donderdag, de dag dat wij aankwamen en de dag voordat het festival van start zou gaan, gingen we alvast kijken en ontmoetten daar Dian Oerip en de directeur. Ook hun hele crew was hier aanwezig en we zagen dat er nog druk gebouwd werd aan alle stands. Ook waren de standhouders allemaal nog bezig hun Payung (parasol) te maken. Iedere standhouder deed dat in hun eigen stijl. Over het hele festival terrein waren er dansers en danseressen aan het oefenen. Erg gaaf om te zien en om alvast die sfeer te proeven.

Het wereldberoemde Ramayana ballet

Voor de avond hadden we kaarten voor het wereldberoemde Ramayana Ballet. Een openlucht ballet voorstelling met het verhaal van Rama en Sinta. Met op de achtergrond de tempeltorens van de Prambanan. Het kan niet mooier, geloof me! Een super service van het hotel waar wij verbleven, we werden namelijk gebracht en opgehaald en dat ging achterop de motor, hoe cool.

Via de achteringang

Op eerste de dag van het festival konden wij via de achteringang van het tempelcomplex naar binnen. Ons hotel stond op zo’n 200 meter van de Prambanan en wij konden zo het festival lopend bereiken. We hoefden onze vrijwilligerspassen maar te laten zien en dat ging bijna altijd goed. Eén keer deed een bewaker moeilijk en geloofde niet dat wij bleekscheetjes meewerkten aan het festival. Hij was echt niet van plan om ons er door te laten, maar gelukkig werd hij gecorrigeerd door een bewaker die ons de dag er voor ook al gesproken had.

En hier mocht ik fotograferen, wauw!

Naarmate we dichterbij kwamen, hoorden wij de muziek al spelen. Ik zat vol spannende kriebels, wat gaan we allemaal meemaken en beleven. Wat gaan we zien en wie gaan we ontmoeten? Heel spannend, maar vooral heel erg leuk. Toen wij door een gang van allemaal gekleurde payung doorliepen, waren we er echt. We gingen op de muziek af en de eerste dansoptredens waren al bezig. Wat een heerlijke sfeer hing hier. Waar je maar keek zag je gekleurde payung, overal zag je mooi geklede dansers en danseressen. Allemaal stands. Overal zaten mensen op de grond te genieten van de muziek en de dansen. En hier mocht ik fotograferen, wauw! Ik wachtte geen minuut meer en begon direct. Dit is wel een droom die uitkwam hoor.
De eerste dag werd afgesloten door de show van modeontwerpster Dian Oerip. Tussen het fotograferen door verbleven wij bij de stand van Dian en zo leerden wij de danseressen en de rest van de crew kennen. Heel tof om samen te lunchen, te chillen en te zien hoe ze elkaar opmaken.

Wat een power en passie spatte er van het podium

Toen de eindshow van die dag op het grote podium begon, zorgde ik dat ik op de plek kwam die ik van te voren bedacht had. Ik had de generale repetitie meegemaakt en wist dat er veel symmetrie in de show zat. Middenvoor was dus de plek om te gaan staan of zitten. Het lukte en ik zat helemaal vooraan. De plaatselijke pers zat achter mij en ik zat naast de gouverneur, hoogste generaals van het leger en politie. Allemaal hoge piefen en ik realiseerde mij dat dit best een belangrijk festival was. Wat volgde waren veel lange toespraken en zelfs het Indonesische volkslied. Eén probleempje, het duurde zo lang en ik had geen water bij me. Dat had Ivette in haar tas en die kon nu niet meer bij mij in de buurt komen. En wanneer ik mijn plek zou verlaten, zou ik hier echt nooit meer vooraan komen. En zoals eerder gezegd was dit het optreden waar het allemaal om ging. Dit moest goed op de foto komen. Dus ik hield vol. En het was het waard. Wauw, wat een geweldige show lieten ze zien. Begeleid door een liveband (die overigens heel bekend is in Indonesie) was het een combinatie van een geweldige dansshow en de modeshow van de Ethnic Batik kleding van Dian Oerip. Wat een power en passie spatte er van het podium. Heel erg tof!

Nu zal ik wat technischer worden.

Ik vind het leuk om mijn instellingen en mijn gedachten hierbij te delen. Supertof als je mij hierin wilt volgen. Wanneer je dit niet interessant vindt en het maar een hoop gewauwel vindt is dat ook oké natuurlijk.
Vanwege de relatief grote afstand tot het podium heb ik er voor gekozen om mijn Canon 70-300, 1:4-5.6 is USM te gebruiken. Ik heb de wens ooit de 70-200 2.8 L te bezitten vanwege het vaste diafragma, de lichtsterkte en de sublieme scherpte, maar die zal nog even op zich laten wachten. Ik kan nu heel goed inzoomen op de individuele danseressen. Ik ben zelf een liefhebber van de meer close-up shots. Het nadeel is als je constant door de zoeker kijkt met een telelens, dat je niet het overzicht ziet en dus kijk ik altijd met mijn linker oog door de zoeker, terwijl ik met mijn rechter oog langs de camera kijk en zo dus wel het overzicht houdt. Ik stel mijn camera altijd in op manual, zo heb ik zelf de meeste controle over het licht, de scherptediepte en de bewegingsonscherpte.

Bij dansoptredens is er altijd het gevaar voor bewegingsonscherpte door de snelle beweging van de danseressen.

Ik kies dus voor een relatief snelle sluitertijd, minimaal 1/400, het liefste twee x de focuslengte van de lens. (Bij 300 mm dus eigenlijk een sluitertijd van 1/500 of 1/640). Het diafragma stel ik bij deze lens in op 5,6. Aangezien deze lens geen vast diafragma heeft, wijzigt hij bij het in en uitzoomen, wat voor een wisselende belichting zorgt. En dat wil ik juist niet. De iso waarde of de lichtgevoeligheid stel ik in aan de hand wat de camera’s belichtingsmeter aangeeft. Het uitgangspunt is een zo laag mogelijke iso, dat levert de minste ruis op in de foto. Wanneer ik tevreden ben over mijn eerste testfoto’s en ik zie dat de belichting goed is en er geen gedeeltes van de foto overbelicht zijn, laat ik mijn instelling zo veel mogelijk het zelfde.

Dit zijn idealen, meestal moet je aanpassen aan de omstandigheden en zal de sluitertijd iets langer worden of de iso iets hoger.

Volop genieten

Kort gezegd was het het hele weekend volop genieten. Genieten van de mensen, de gesprekken, de muziek en de optredens. De individuele portretten die ik na de optredens maakte. Maar ook genieten van het eten en drinken. Voor een habbekrats heerlijk eten en drinken van de verschillende eetkraampjes. Wat zijn er een liters home made ice tea doorgegaan.

Reizen als leerschool

Als fotograaf ben ik veelzijdig. Ik geniet volop tijdens onze reizen en die reizen en vooral de noodzaak om je snel te kunnen aanpassen, hebben mij heel veel geleerd in fotografie. Ik leerde dat ik de verschillende soorten fotografie op heel andere manier moest benaderen en dat elk type fotografie zijn eigen instellingen vergt. Een mooi rijstveld van voor tot achter vastleggen vraagt hele andere instellingen in je camera dan bijvoorbeeld een dansoptreden of de jaarlijkse portretten die ik van de meisjes van het Garuda House maak. Dit alles heeft mij klaargestoomd voor de bruiloften en de business shoots die ik nu veel doe.

Tijdens een fotoshoot blijf ik altijd op tenminste 1,5 meter afstand van de klant.

Door het gebruik van meerdere lenzen kan ik ook bij eventuele close-up portretten deze veilige afstand waarborgen. Aanwijzingen over posities doe ik verbaal en door middel van voordoen.

Maandelijks heb ik ruimte voor 6 kennismakingsgesprekken.

Voel jij dat je klaar bent om jezelf vast te leggen op de foto?

Maar heb je nog wat vragen? Plan dan een gratis gesprek met me in, zodat ik samen met je kan kijken wat voor jou de volgende stap is. Klinkt dit interessant voor je en wil je graag persoonlijk door mij geholpen worden, dan spreek ik je graag tijdens ons gratis kennismakingsgesprek.

Zo heb jij op korte termijn jouw unieke foto’s

Open chat