fbpx

De meeste mensen zullen denken dat ik gek ben. Waarom wil je alle zekerheid die je hebt van een vaste baan opzeggen? In deze blog ga ik je meenemen in mijn denkwijze en vertel ik je waarom ik inga tegen alles wat ons verstand ons wil wijsmaken en in plaats daarvan luister ik naar mijn gevoel.

Wij leven in een ‘denk wereld’. Je bent alleen succesvol als je die bepaalde opleiding afrond en uiteindelijk die bepaalde baan krijgt. Als je die baan dan hebt moet je zo ambitieus zijn dat je jezelf op kan werken naar een hogere en beter betaalde functie. Ook al betekent dit voor je dat je 40 uur in de week werkt of meer. Elke dag is hetzelfde en de werkdruk is tegenwoordig ook nog eens hoog. Ik vraag me dan af; is dit succes? Het gaat er toch om dat jij een mooi leven hebt? Misschien heel kort door de bocht maar die zekerheid van een vaste baan is voor mij niet genoeg.

Ik wil gelukkig zijn, ik wil groeien als mens en ik wil tijd en geld hebben om van de mooie dingen en mensen om mij heen te genieten. Maar vooral om tijd en geld te hebben om vaker en langer op Bali te zijn bij ons kindertehuis Garuda House Bali.
Ik heb wat te doen op deze wereld!

Mijn eerste bezoek aan Bali en met name het kindertehuis heeft mijn leven veranderd. Het was in 2009 dat Ivette en ik naar Indonesië op vakantie wilden. Wij houden beide van reizen en dit was voor ons gevoel gewoon één van de vele verre reizen die we nog zouden maken. Ik vind het geweldig om de hele wereld te ontdekken en kennis te maken met veel verschillende culturen.

Best een beetje zenuwachtig gingen we de eerste keer naar het huis en wat werden wij warm onthaald. Het klikte direct super goed met de ouders van het huis, Leo en Icha. De meisjes waren wat afwachtend en wisten nog niet zo goed wat ze met ons aanmoesten, maar nadat wij er die vakantie meerdere keren geweest waren, kwamen de meesten wel los. Het meisje dat mij toen erg raakte was het jongste meisje. Iluh heette ze en zij was samen met haar grote zus net nieuw in het huis. 6 jaar was ze op dat moment. Ze kon je met van die hele grote droevige ogen aankijken. Maar wanneer ik mijn camera op haar richtte kwam er een lach van oor tot oor.

Wat was Iluh een jaar later gegroeid en wat was ze vrolijk. Zo ongelofelijk mooi om te zien. Het was 2010 en ja, we waren weer op Bali. Geheel tegen onze eigen regels in gingen we voor de tweede keer naar hetzelfde eiland op vakantie. De meisjes van het Garuda House hadden ons zo geraakt dat wij wel terug moesten. En wat was het fijn om er gewoon weer te zijn. Niet alle meisjes waren die week thuis. Het was schoolvakantie, maar Iluh en haar grote zus hebben we nog net een middagje gezien. Tijdens de grote schoolvakantie gaan de meeste meisjes een paar weken naar huis of familie. Iluh en haar zus krijgen dan altijd een zak rijst mee. Hun moeder is zo arm dat dit de enige manier is dat wij zeker weten dat ze ook echt te eten hebben.
In 2011 zien wij hoe met name Iluh gegroeid is en een heel mooi en vrolijk meisje geworden is. Ze doet het erg goed op school en de toekomst ziet er op dat moment erg goed uit.
Weer een jaar later zijn wij voor 6 weken op reis en natuurlijk gaan wij ook weer langs Bali. Tijdens ons eerste bezoek dat jaar verteld Leo (de vader van het Garuda House) ons het droevige nieuws. Na de vakantie zijn Iluh en haar grote zus niet meer te vinden. Ze zijn zoals elk jaar een paar weekjes thuis bij hun moeder geweest. Toen Leo hen weer kwam ophalen waren ze er niet. Ook hun moeder was verdwenen. Het huisje waar ze woonden – eigenlijk niet meer dan een paar asbestplaten en een golfplaten dakje – was leeg. Verlaten.

Leo vroeg ons te helpen met zoeken en te praten met de buren. Tot nu toe wilden de mensen niet praten, maar als ze ons zouden zien zal dat anders kunnen zijn. We spraken af om de volgende dag vroeg in de wijk te gaan praten met wat buren om in ieder geval erachter te komen waarom ze waren vertrokken, hoe ze waren vertrokken en natuurlijk waar naar toe. We kwamen aan op een parkeerplaats van een plaatselijke fabriek. Toen wij om het gebouw heenliepen zagen wij achteraan op een braak liggend stuk grond van de fabriek het huisje, beter gezegd krotje staan. We passeerden een boom waar wat golfplaatjes omheen staan. Dat bleek het toilet te zijn. Er lag nog een slippertje op de grond en wat snoeppapiertjes. Het hutje lag er verlaten bij. Ik realiseerde het mij nu echt; ze zijn echt weg en dat kwam bij mij best heftig binnen. Wat vond ik het moeilijk om de armoede te zien waarin zij leefden. Op een stukje land van een fabriek. Alleen maar 4 muurtjes en een golfplaten dak. Weggestopt, verstopt van de openbare weg. Dit krijg je als toerist dus ook nooit te zien als je op Bali bent.

Al snel kwam er een buurvrouw aanlopen. Ze zag ons bij het hutje struinen en ze begon direct honderduit te vertellen. Iluh’s vader en moeder zijn gescheiden en de moeder was bang dat haar ex de meisjes wat aan zou doen. Ze heeft er voor gekozen om haar twee dochters mee te nemen naar het ander eiland Sulawesi. Daar komt zij oorspronkelijk vandaan. Voor de oversteek met de boot is geld nodig en dat heeft ze bij elkaar gespaard met de groente dat ze verbouwde op het land en dit dan op de straat te verkopen. Deze zomer had ze genoeg gespaard en kon ze de tickets voor de boot kopen. Maar niemand mocht het verder weten, dus vertrok ze in het geheim. De enige die dit wist was de buurvrouw die ze in vertrouwen had genomen.

Behalve dat dit natuurlijk een zeer treurig en in mijn ogen een verkeerd besluit is voor de meisjes, begrijp ik haar gedachtegang wel.

Wij hebben Iluh en haar zus nooit meer terug gezien, maar weten wel dat ze veilig zijn. Onze missie om arme meisjes in Indonesië een betere toekomst te geven door ze scholing en onderdak te geven is bij Iluh niet geslaagd. Maar zij is wel onze drijfveer om door te gaan met wat we doen. Niet elk meisje dat in het Garuda House komt zal haar school afmaken, maar de meesten doen dat wel. En voor die paar meisjes die wij kunnen helpen doen we het.

Elk jaar wanneer we weer op Bali zijn ontmoeten we een aantal meisjes, inmiddels vrouwen die ooit in het Garuda House hebben gewoond. Ze zijn inmiddels getrouwd en hebben vaak zelf kinderen. Zo mooi om de dankbaarheid van hen en hun partners te voelen. Wat was er anders van hen geworden en hoe had hun leven er zonder het Garuda House uitgezien?

Bij alles wat wij (Ivette en ik) doen staat het Garuda House voorop. Wij denken altijd: what’s in it for Garuda House? Wanneer je een fotoshoot bij mij boekt gaat er 10% naar het Garuda House.

Wil jij ook meewerken zodat de meisjes van het Garuda House naar school kunnen gaan?
Boek een fotoshoot!
Jij krijgt mooie foto’s van jou zelf, welke jij kan gebruiken voor jouw website en Social Media en tegelijkertijd help je de meisje naar school gaan!

Gratis gesprek inplannen voor professionele foto’s met Jeroen

Open chat
Powered by